امارات برای حمله زمینی آگهی استخدام سرباز داد
کشوری که یک تیم فوتبال نمیتواند جمع کند چگونه میخواهد بجنگد؟
وزارت دفاع امارات متحده عربی اخیرا با انتشار فراخوانی گسترده، از نیاز خود به جذب نیروهای تازه برای پیوستن به نیروی زمینی ارتش خبر داده است.
به گزارش دیروزبان، در این پوستر تبلیغاتی که با تصاویری از تانکهای پیشرفته، نفربرها و پهپادهای تهاجمی تزیین شده، شروطی همچون «تابعیت امارات»، «حداقل مدرک تحصیلی نهم»، «سلامت جسمانی» و «سن بین ۱۸ تا ۳۵ سال» به چشم میخورد. اما در پس این زرقوبرق نظامی و تجهیزات مدرن، یک واقعیت آماری سخت نهفته است که جاهطلبیهای استراتژیک ابوظبی را با چالشی جدی مواجه میکند: کمبود شدید نیروی انسانی بومی.
پارادوکس جمعیت و قدرت
امارات متحده عربی کشوری با جمعیت تقریبی ۱۱.۵ میلیون نفر است، اما نکته کلیدی اینجاست که اکثریت قاطع این جمعیت را اتباع خارجی تشکیل میدهند. طبق برآوردهای آماری، تعداد شهروندان بومی مرد در بازه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال که واجد شرایط خدمت نظامی باشند، کمتر از ۲۰۰ هزار نفر تخمین زده میشود!
وقتی فیلترهای تکمیلی مانند سلامت جسمانی، اشتیاق به خدمت نظامی و رقابت بخش خصوصی برای جذب همین تعداد اندک نیروی تحصیلکرده را در نظر بگیریم، مخزن انسانی در دسترس برای ارتش به شدت کوچک میشود. تحلیلگران نظامی بر این باورند که کشوری که در زیرساختهای اولیهای مثل فوتبال ملی، برای یافتن ۱۱ ستاره جهت صعود به جام جهانی با دشواری روبروست، چگونه میتواند لشکرهایی مقتدر برای نبردهای احتمالی روی زمین سازماندهی کند؟
تجهیزات پیشرفته؛ پاشنه آشیل نیروی انسانی
امارات در دهههای اخیر میلیاردها دلار صرف خرید مدرنترین تجهیزات نظامی از ایالات متحده و فرانسه کرده است. از جنگندههای F-16 گرفته تا سیستمهای پدافندی تاد. با این حال، تجربه جنگ یمن نشان داد که آهنسخت بدون «خون و گوشت» کارآمد نیست. اتکای بیش از حد به پیمانکاران نظامی خارجی و مزدوران بینالمللی، اگرچه خلاء کوتاهمدت را پر میکند، اما نمیتواند بنیان یک قدرت دفاعی ملی و پایدار را شکل دهد. ارتشهای اجارهای در لحظات سرنوشتساز نبرد، فاقد آن انگیزه ایدئولوژیک و میهنپرستانهای هستند که یک سرباز بومی برای خاک خود دارد.
انتخابی میان انزوا یا اصلاح
بدون تغییر در ساختار جمعیتی و سیاسی، فراخوانهایی مانند آنچه وزارت دفاع امارات منتشر کرده، تنها تلاشی برای پر کردن لیوانی است که ته آن سوراخ است. تا زمانی که مفهوم «شهروندی» در این کشورها به یک باشگاه بسته و انحصاری محدود بماند، ارتشهای آنها همچون ویترینهای زیبایی خواهند بود که تجهیزات گرانقیمت دارند، اما سرباز کافی برای به حرکت درآوردن آنها در اختیار ندارند. آینده قدرت در خلیج فارس، نه در کارخانههای اسلحهسازی غرب، بلکه در اصلاحات حقوقی و اجتماعی نهفته است که بتواند «مهاجر» را به «سرباز مدافع وطن» تبدیل کند!