ایستگاه فضایی بینالمللی ترک خورد! | این سازه تا چه زمانی قابل سکونت است؟
ایستگاه فضایی بینالمللی بیش از ۲۵ سال است که بهطور مداوم میزبان فضانوردان از کشورهای مختلف بوده و به نمادی از همکاری علمی و فناوری در فضا تبدیل شده است.
به گزارش دیروزبان، اما اکنون نگرانیهای فزایندهای درباره سلامت ساختاری این آزمایشگاه عظیم مداری مطرح شده است. یکی از مهمترین این نگرانیها، ترکهایی است که در بخشهایی از ایستگاه ایجاد شده و باعث نشت تدریجی هوا شدهاند.
نشت هوا در ایستگاه فضایی موضوع تازهای نیست. مهندسان سالهاست که کاهش جزئی فشار هوا را در برخی بخشهای ایستگاه ثبت میکنند. با این حال، در سالهای اخیر سرعت این نشت افزایش یافته و توجه بیشتری را به خود جلب کرده است. مشکل اصلی در بخشی به نام «ماژول زوزدا» متعلق به روسیه مشاهده شده؛ بخشی که از سال ۲۰۰۰ در مدار قرار دارد و اکنون نشانههای فرسودگی ناشی از گذر زمان را بروز میدهد.
بیشتر بخوانید:
چین «جنینهای مصنوعی انسان» را به فضا میفرستد | در انتظار تولد نوزادان فضایی
مشکلات قضای حاجت در فضا | توالت فضاپیمای آرتمیس از کار افتاد!
رئیس اطلاعات آمریکا اسناد محرمانه منشأ کرونا را منتشر کرد | چه کسی ۱۵ میلیون نفر را کُشت؟
دانشمندان و مهندسان هنوز درباره علت دقیق ترکها به توافق کامل نرسیدهاند. برخی معتقدند تغییرات مداوم دما در فضا، فشارهای مکانیکی ناشی از مانورهای مداری و فرسایش مواد در طول دههها استفاده، از عوامل اصلی ایجاد این آسیبها هستند. گروهی دیگر احتمال میدهند تنشهای ناشی از طراحی اولیه یا فرآیند ساخت نیز در این مسئله نقش داشته باشد.
برای مقابله با این مشکل، فضانوردان و تیمهای زمینی بارها محلهای احتمالی نشت را بررسی کرده و اقدام به درزگیری و تعمیر کردهاند. این اقدامات تا حدی موفق بوده و توانستهاند سرعت خروج هوا را کاهش دهند، اما نتوانستهاند مشکل را بهطور کامل از بین ببرند. به همین دلیل، نهادهای فضایی همچنان وضعیت ایستگاه را بهدقت زیر نظر دارند.
با وجود این نگرانیها، کارشناسان تأکید میکنند که ایستگاه فضایی در حال حاضر برای سکونت فضانوردان ایمن است. سیستمهای پایش فشار هوا بسیار پیشرفته هستند و در صورت بروز هرگونه خطر جدی، خدمه میتوانند به بخشهای دیگر ایستگاه منتقل شوند یا در شرایط اضطراری به فضاپیماهای متصل به ایستگاه پناه ببرند.
با این حال، مسئله اصلی آینده بلندمدت ایستگاه است. این سازه هرگز برای فعالیت نامحدود طراحی نشده بود. بسیاری از اجزای آن اکنون بسیار فراتر از عمر عملیاتی اولیه خود کار کردهاند. هرچه سن ایستگاه افزایش مییابد، احتمال بروز مشکلات جدید نیز بیشتر میشود و هزینه نگهداری آن افزایش پیدا میکند.
در حال حاضر برنامه این است که ایستگاه فضایی بینالمللی تا حدود سال ۲۰۳۰ به فعالیت ادامه دهد. پس از آن، ناسا و شرکای بینالمللی احتمالا آن را بهصورت کنترلشده وارد جو زمین خواهند کرد تا در منطقهای دورافتاده از اقیانوس سقوط کند. همزمان، شرکتهای خصوصی و سازمانهای فضایی در حال توسعه نسل جدیدی از ایستگاههای مداری هستند که قرار است جایگزین آن شوند.
ترکها و نشت هوا لزوما به معنای پایان فوری ایستگاه فضایی نیستند، اما نشانهای روشن از پیر شدن این سازه تاریخی به شمار میروند. همانطور که هر ساختمان قدیمی روی زمین به تعمیرات گسترده نیاز پیدا میکند، ایستگاه فضایی نیز پس از دههها قرار گرفتن در محیط خشن فضا با چالشهای فزایندهای روبهرو شده است. پرسش اصلی دیگر این نیست که آیا ایستگاه روزی بازنشسته خواهد شد یا نه؛ بلکه این است که آیا میتواند با ایمنی کامل تا زمان برنامهریزیشده برای پایان مأموریت خود دوام بیاورد.