چه کسی به کیم جون اون رای مخالف داد؟ | بحث بر سر مخالفان ۰/۰۷ درصدی در انتخابات کره شمالی بالا گرفت!
در تازهترین انتخابات پارلمانی کره شمالی، به شکل قابل پیشبینی کیم جون اون بار دیگر با اکثریتی قاطع پیروز اعلام شد؛ نتیجهای که مطابق الگوی همیشگی این کشور، بیش از آنکه نشانه رقابت سیاسی باشد، بازتاب ساختار بسته قدرت در پیونگیانگ است.
به گزارش دیروزبان به نقل از سیانان ترک، با این حال، آنچه اینبار توجه ناظران را جلب کرده، نه پیروزی تقریبا مطلق، بلکه سهم ناچیز ۰.۰۷ درصدی آرای مخالف است!
بر اساس آمار رسمی، رهبر کره شمالی ۹۹.۹۳ درصد آرا را به دست آورده، در حالی که میزان مشارکت نیز نزدیک به ۹۹.۹۹ درصد اعلام شده است؛ ارقامی که بار دیگر نشاندهنده سطح بالای کنترل دولت بر فرآیندهای سیاسی و انتخاباتی در این کشور است. در ساختار انتخاباتی کره شمالی، معمولا در هر حوزه تنها یک نامزد (وابسته به حزب حاکم یا مورد تأیید آن) حضور دارد و رأیدهندگان عملا گزینه جایگزینی پیشرو ندارند.
اما حالا بسیاری پرسیدند این هفت دهم درصد متعلق به کسانی است؟ به این معنی که چه کسانی جرات کردهاند به تنها نامزد حاضر در انتخابات و مورد قبول رهبر کره رای مخالف بدهند؟
در چنین شرایطی، ثبت حتی درصدی ناچیز از آرای مخالف، پرسشهایی را در میان تحلیلگران برانگیخته است. برخی کارشناسان معتقدند این رقم نه نشانهای از مخالفت واقعی، بلکه بخشی از یک «نمایش مدیریتشده» است؛ تلاشی برای القای حداقلی از تنوع یا مخالفت در نظامی که اساسا فاقد رقابت سیاسی آزاد است. به باور این تحلیلگران، درج چنین عددی میتواند برای افزایش ظاهری مشروعیت انتخابات در نگاه بیرونی طراحی شده باشد.
از سوی دیگر، احتمال میرود بخشی از این آرای مخالف به خطاهای فنی، رأیهای باطله یا حتی اشکال در ثبت دادهها مربوط باشد؛ هرچند در فضای سیاسی کره شمالی، ارائه توضیحات شفاف در اینباره بسیار بعید به نظر میرسد. در هر صورت، همین میزان اندک نیز در چارچوب انتخاباتی این کشور غیرمعمول تلقی میشود.
در این انتخابات، تمامی کرسیهای پارلمان در اختیار حزب حاکم و متحدانش قرار گرفته و هیچ نشانهای از حضور اپوزیسیون مستقل دیده نمیشود. این روند بار دیگر تأکید میکند که انتخابات در کره شمالی، بیش از آنکه سازوکاری برای رقابت قدرت باشد، ابزاری برای تأیید و تثبیت حاکمیت سیاسی است.
در مجموع، نتیجه انتخابات اخیر نه تغییری در معادلات داخلی ایجاد میکند و نه نشانهای از تحول سیاسی در این کشور به شمار میرود؛ بلکه تنها بار دیگر تصویر یک نظام کاملا متمرکز را بازتولید میکند، نظامی که حتی «مخالفت» در آن نیز میتواند بخشی از طراحی از پیش تعیینشده باشد.