چرا ترامپ میخواهد تولدش را با مبارزه در قفس جشن بگیرد؟ | شرح یک تصویر عجیب از کاخ سفید
یادداشت تازه آتلانتیک با نگاهی انتقادی به تصمیم دونالد ترامپ برای برگزاری مسابقات مبارزه در قفس در محوطه کاخ سفید میپردازد و استدلال میکند که این تصمیم تنها یک برنامه سرگرمی نیست، بلکه بخشی از نمایش سیاسی قدرت و سلطه است.
به گزارش دیروزبان به نقل از آتلانتیک، نویسنده در ابتدا با لحنی طنزآمیز پیشنهاد میدهد اگر قرار است نمایشهای عامهپسند در کاخ سفید برگزار شود، چرا برنامههای عجیبتری اضافه نشود؟ مثلا جیدی ونس را داخل حوضچهای برای پرتاب توپ بنشانند، مسابقه خوردن شیرینی برگزار کنند یا مهمانیهایی شبیه تعطیلات دانشجویی برپا شود. هدف از این کنایهها نشان دادن این نکته است که برگزاری مبارزههای قفسمحور در کاخ سفید از نگاه او با شأن این مکان همخوانی ندارد.
نویسنده تأکید میکند که مخالفتش از تحقیر هواداران ورزشهای رزمی ناشی نمیشود. او توضیح میدهد همانطور که ممکن است قمار در جمع دوستان پذیرفتنی باشد اما انجام آن در محراب کلیسا نامناسب است، برای هر فعالیتی زمان و مکان مناسبی وجود دارد.
از نگاه او، بیشتر رؤسایجمهور آمریکا تلاش کردهاند وقار و شأن کاخ سفید را حفظ کنند، زیرا این ساختمان فقط خانه رئیسجمهور نیست بلکه نمادی از کشور آمریکاست. در طول تاریخ، رویدادهای مختلفی در کاخ سفید برگزار شده؛ از استقبال از تیمهای نوجوانان ورزشی گرفته تا هنرمندان موسیقی مردمی یا کلاسیک. اما نویسنده معتقد است میان سرگرمی عمومی و برنامهای که ترامپ تدارک دیده تفاوت وجود دارد، زیرا بسیاری از مردم آن را نامناسب میدانند.
بیشتر بخوانید:
ماجرای اتاق خواب بیل کلینتون و رسوایی ترامپ چیست؟
کاخ سفید؛ نگاهی به اندرونی حرمسرای دونالد | چگونه ملکههای زیبایی در دولت ترامپ پست گرفتند؟
چرا قاچاقچیان از تصویر ترامپ برای بستهبندی کوکائین استفاده میکنند؟ | ساقیام، نمونه کارم: ترامپ
سپس مقاله استدلال میکند که ترامپ به طور سنتی به مباحث مربوط به وقار سیاسی یا فضیلت مدنی توجه چندانی نشان نداده است. اما این نمایشها صرفا برای سرگرمی نیستند. نویسنده ترامپ را با امپراتوران روم مقایسه میکند که مسابقات گلادیاتورها را برگزار میکردند تا علاوه بر سرگرم کردن مردم، قدرت خود را به نمایش بگذارند.
به باور نویسنده، ترامپ از دههها پیش از تصاویر مرتبط با خشونت برای ساختن چهرهای قدرتمند از خود استفاده کرده است. او به سال ۱۹۸۹ اشاره میکند؛ زمانی که پس از تجاوز به یک زن در پارک مرکزی نیویورک، ترامپ در تبلیغی روزنامهای خواستار بازگرداندن مجازات اعدام شد و با لحنی خشن درباره مجرمان نوشت. بعدها مشخص شد چند نوجوان سیاهپوست و لاتین که در آن پرونده محکوم شده بودند، بیگناه بودهاند.
در دوران مبارزات انتخاباتی و ریاستجمهوری نیز به نمونههای دیگری اشاره میشود. ترامپ در سال ۲۰۱۶ تصاویر و ویدئوهایی منتشر میکرد که او را در حال شکست دادن نمادهای رسانهای یا سیاسی نشان میداد. همچنین در گردهماییهای انتخاباتی گفته بود معترضان مستحق برخورد فیزیکی هستند و حتی وعده داده بود هزینههای حقوقی حامیانش را پرداخت خواهد کرد.
نویسنده تفاوت میان ترامپ و رؤسایجمهور پیشین را نیز مطرح میکند. به گفته او، زمانی که باراک اوباما مرگ اسامه بنلادن را اعلام کرد، بر عدالت و اتحاد ملی تأکید داشت؛ اما ترامپ هنگام اعلام کشته شدن ابوبکر بغدادی بیشتر بر تحقیر شخصی او تمرکز کرده بود.
مقاله همچنین سیاستهای مهاجرتی ترامپ و نحوه نمایش اخراج مهاجران را بخشی از همین الگوی نمایش قدرت میداند. نویسنده معتقد است هدف اصلی این تصاویر، ایجاد این تصور است که ترامپ فردی قدرتمند، مسلط و شکستناپذیر است.
در پایان، نویسنده نتیجه میگیرد که برگزاری مسابقات UFC در کاخ سفید بیشتر از آنکه یک رویداد تفریحی باشد، تلاشی برای پیوند دادن ریاستجمهوری ترامپ با تصویر خشونت، سلطه و تحقیر رقباست. او میگوید شاید جایگاه جهانی آمریکا نسبت به گذشته تضعیف شده باشد، اما اگر مردم هنگام تماشای مسابقه بگویند «این کاملاً شبیه ترامپ است»، هدف سیاسی او محقق شده است.