نشریات زرد، فیلمهای جنسی و شرمساری | خواننده زن میگوید زندگیاش را تباه کردند
در دنیای پر زرق و برق موسیقی بریتانیا، کمتر نامی به اندازه «تولیسا کونتوستاولووس» با فراز و فرودهای دراماتیک گره خورده است.
به گزارش دیروزبان، ستاره سابق گروه مشهور اندوبز که در دهه ۲۰۰۰ میلادی قلههای شهرت را فتح کرد، امروز پس از سالها سکوت، نه با یک اثر موسیقیایی، بلکه با یک بیانیه تکاندهنده به تیتر خبرها بازگشته است؛ بیانیهای که هدفی جز پایان دادن به «دیکتاتوری رسانههای زرد» در بریتانیا ندارد.
از اوج شهرت تا تلهِ رسانهای
تولیسا در گفتگوهای اخیر خود، روایتی عریان از زندگی در زیر ذرهبینِ مطبوعاتی ارائه میدهد که هیچ بویی از اخلاق حرفهای نبرده است. او به صراحت از ماجرای مشهور «دام روزنامهنگاری» یاد میکند؛ سناریویی که بیش از یک دهه پیش توسط خبرنگاران مخفی طراحی شد تا اعتماد او را جلب کنند و در نهایت، با استفاده از مکالمات ضبطشده، زندگیاش را به بازی بگیرند.
این خواننده ۳۸ ساله معتقد است که رسانهها در بریتانیا با استفاده از خلاءهای قانونی، به «ماشینهای تخریب شخصیت» تبدیل شدهاند. او در این باره میگوید: «احساس میکردم دیگر هیچ کنترلی بر زندگی خودم ندارم. هر روز باید منتظر خبر یا داستان تازهای میبودم که دیگران درباره من ساخته بودند.» به گفته او، رسانههای زرد تنها برای فروش بیشتر و جذب مخاطب، به حریم خصوصی افراد حمله میکنند و هیچگاه از خود نمیپرسند که پشت آن تیترهای جنجالی، انسانی با سلامت روان و احساسات زندگی میکند.
هزینهای که سلامت روان پرداخت کرد
آسیبهای وارده به تولیسا محدود به دوران اوج شهرت نبود؛ او از دورانی سخن میگوید که اضطراب، بیاعتمادی و انزوای اجتماعی، به همنشینان همیشگیاش تبدیل شده بودند. بازسازی اعتمادبهنفس و بازگشت به زندگی عادی، فرآیندی چندساله بود که تنها با حمایت خانواده، دوستان نزدیک و تراپی حرفهای ممکن شد. او اکنون به این نتیجه رسیده است که سکوت در برابر این رفتارهای غیراخلاقی، نه تنها مشکلی را حل نمیکند، بلکه راه را برای تکرار این سناریوهای تلخ برای هنرمندان جوانتر باز میگذارد.
نبردی برای اصلاح قوانین
تولیسا کونتوستاولووس اکنون به یکی از چهرههای شاخص کارزارهای اصلاح قوانین مطبوعات در بریتانیا تبدیل شده است. او تأکید میکند که مبارزهاش به معنای مخالفت با آزادی بیان یا مطبوعات نیست. او معتقد است رسانهها رکنی اساسی در افشای فساد و نظارت بر صاحبان قدرت هستند، اما این مأموریت مقدس نباید به ابزاری برای آزار افراد یا تخریب زندگی شخصی تبدیل شود.
او از سیاستمداران بریتانیایی میخواهد که وعدههای خود برای اصلاح قوانین مطبوعات را عملی کنند. از نگاه او، قوانین فعلی برای حمایت از قربانیان کافی نیستند و روزنامهها اغلب بدون پرداخت هزینه جدی، به انتشار اطلاعات نادرست ادامه میدهند. هدف نهایی او ایجاد فضایی است که در آن «حقیقت، مسئولیتپذیری و احترام به کرامت انسانی» در کنار آزادی بیان معنا پیدا کند.
نگاهی نو به شهرت
تجربههای تلخ گذشته، نگاه تولیسا را به مفهوم شهرت تغییر داده است. او دیگر علاقهای به حضور دائمی در کانون توجه ندارد و زندگی آرامتری را ترجیح میدهد. با این حال، تعهد او به این مبارزه، نه برای انتقامجویی، بلکه برای تغییر ساختاری است که به گفته او، بسیاری از چهرههای عمومی و حتی شهروندان عادی را هدف قرار داده است.
تولیسا اکنون امیدوار است که گفتوگوی او، پنجرهای نو به سوی مسئولیتپذیری رسانهای بگشاید؛ جایی که عدالت بیش از تیترهای جنجالی اهمیت داشته باشد. این هنرمند بریتانیایی با صدای بلند خود به دنبال این است تا نشان دهد که در بازی قدرت و رسانه، قربانیان نباید تنها باقی بمانند.