دبیر با چه جایگاهی وارد زمین فوتبال شده است؟
طوفان دبیر علیه فوتبال | آمار دارم که آدم‌هایشان با اینترنشنال ارتباط دارند
دعوای لفظی میان علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی و مدیران فدراسیون فوتبال وارد مرحله تازه‌ای شده است؛ جدالی که ابتدا با انتقاد دبیر از وضعیت فوتبال آغاز شد و حالا به تهدید به افشاگری درباره ارتباط برخی افراد با شبکه «ایران اینترنشنال» رسیده است. دبیر گفته است که «آمار» دارد و پس از پایان مسابقات جهانی با برخی افراد «تک‌تک» کار خواهد داشت.
به گزارش دیروزبان، رئیس فدراسیون کشتی در تازه‌ترین اظهارات خود تأکید کرده که از کودکی فوتبال را دنبال کرده و حتی سابقه بازی در این رشته را دارد. او با اشاره به سابقه خانوادگی‌اش در فوتبال، گفته است که به‌عنوان یک هوادار حق دارد درباره فوتبال اظهارنظر کند.
این بخش از سخنان دبیر محل بحث چندانی نیست؛ هر شهروند و علاقه‌مند به فوتبال می‌تواند درباره عملکرد تیم ملی، فدراسیون یا ساختار مدیریتی فوتبال نظر بدهد. مسئله اما از جایی آغاز می‌شود که اظهارنظر یک هوادار با جایگاه یک مقام رسمی ورزشی درهم می‌آمیزد.
بیشتر بخوانید:
بالاتر از مدال | بازیکن استقلال چه کرد که رسول خادم برای او پیام داد؟ | ماجرا چیست؟
شوخی تلخ معافیت با تتو | خدمت سربازی، افتخار است؛ چرا بیرانوند برای معافیت دنبال بهانه است؟
حرف از مشکلات مردم با پُز زندگی لاکچری | رامین رضاییان و فریب مردم با جت شخصی و نقاب دورویی
آیا وینیسیوس جونیور کشته شده است؟ | شایعه عجیب درباره ستاره رئال مادرید
دبیر رئیس فدراسیون کشتی است، نه فدراسیون فوتبال. مسئولیت مستقیم او، سیاست‌گذاری و اداره کشتی و پاسخگویی درباره عملکرد همین فدراسیون است. بنابراین پرسش اصلی اینجاست: اساسا عملکرد فدراسیون فوتبال چه ارتباط سازمانی با دبیر دارد که او خود را در جایگاه مطالبه‌گر رسمی از مدیران فوتبال قرار می‌دهد؟
از فوتبال چه می‌خواهند؟
دبیر پیش‌تر گفته بود دولت، مجلس، وزارت ورزش و فدراسیون فوتبال باید مشخص کنند از فوتبال چه می‌خواهند؛ قهرمانی آسیا، قهرمانی جهان، اخلاق‌مداری، مبارزه با فساد یا رشد اقتصادی. این پرسش، فارغ از گوینده، پرسش قابل تأملی است. فوتبال ایران سال‌هاست با مشکلات ساختاری، مدیریتی و اقتصادی مواجه است و درباره اهداف و شیوه اداره آن بحث‌های فراوانی وجود دارد.
اما همین پرسش را می‌توان درباره هر فدراسیون دیگری نیز مطرح کرد. اگر قرار باشد رؤسای فدراسیون‌ها درباره عملکرد یکدیگر اظهارنظر کنند، حد و مرز این مداخله کجاست؟ آیا رئیس فدراسیون فوتبال نیز می‌تواند درباره نحوه اداره کشتی و تصمیم‌های دبیر، با همان ادبیات وارد میدان شود؟
هرکس سرش در کار خودش باشد
واکنش مدیران فوتبال نیز نشان می‌دهد اختلاف از یک نقد ورزشی ساده فراتر رفته است. مهدی محمدنبی، نایب‌رئیس فدراسیون فوتبال، از دبیر خواسته اگر اطلاعات یا نکته‌ای درباره فوتبال دارد، مستقیما به فدراسیون مراجعه کند و تأکید کرده است که هرکس بهتر است مسائل مربوط به حوزه مسئولیت خود را پیگیری کند.
این واکنش در واقع به یک پرسش بنیادین اشاره دارد: چرا اختلاف میان دو مجموعه ورزشی باید به عرصه رسانه و اتهام‌زنی کشیده شود، در حالی که مسیرهای رسمی برای بررسی عملکرد فدراسیون‌ها وجود دارد؟
اتهام سنگین، سند سنگین می‌خواهد
بحث‌برانگیزترین بخش سخنان دبیر، اشاره او به ارتباط برخی افراد با ایران اینترنشنال است. او گفته «آمار» این افراد را در اختیار دارد و فعلا نامی نمی‌برد. چنین ادعایی، اگر قرار است فراتر از یک تهدید رسانه‌ای باشد، نیازمند سند و ارائه آن از مسیر قانونی است.
ارتباط یک فرد با یک رسانه، به‌خودی‌خود اثبات‌کننده تخلف، خیانت یا وابستگی اطلاعاتی نیست. بنابراین اگر دبیر اطلاعاتی درباره رفتار مجرمانه یا انتقال غیرقانونی اطلاعات دارد، انتظار طبیعی این است که آن را به نهادهای مسئول ارائه کند؛ نه اینکه از آن به‌عنوان اهرمی برای تهدید رسانه‌ای استفاده شود.
مصونیت از کجا می‌آید؟
نکته مهم‌تر اما جایگاه خود دبیر است. رئیس فدراسیون کشتی، به دلیل سمتش، نه سخنگوی ورزش کشور است و نه مسئول نظارت بر فدراسیون فوتبال. حتی اگر عملکرد فوتبال ضعیف باشد، این ضعف به‌صورت خودکار مسئولیت یا اختیار ویژه‌ای برای رئیس فدراسیون کشتی ایجاد نمی‌کند.
در نتیجه، پرسش افکار عمومی می‌تواند متوجه خود دبیر نیز باشد: او بر اساس چه اختیاری چنین ادعاهایی را درباره مدیران فوتبال مطرح می‌کند و چه مصونیتی برای خود قائل است که بدون ارائه سند، از ارتباط افراد با یک رسانه سخن می‌گوید و سپس وعده «کار داشتن تک‌تک» با آنها را می‌دهد؟
دعوای اخیر شاید بیش از آنکه درباره فوتبال و کشتی باشد، درباره مرز مسئولیت مدیران ورزشی است؛ اینکه نقد کردن آزاد است، اما اتهام‌زنی مسئولیت می‌آورد. اگر دبیر سندی دارد، مسیر طبیعی ارائه آن نهادهای قانونی است؛ اگر هم صرفا منتقد فوتبال است، بهتر است مرز میان «هوادار بودن» و «مسئول رسمی ورزش» روشن بماند.
فوتبال و کشتی هر دو متعلق به ورزش ایران‌اند؛ اما همین تعلق مشترک، به هیچ‌کدام از مدیران آنها اختیار نامحدود برای ورود به حوزه مسئولیت دیگری یا طرح اتهام علیه افراد نمی‌دهد.