بیمار سرطانی که هشت ساعت منتظر برانکارد بود درگذشت
مرگ تلخ و دردناک یک بیمار سرطانی در ایتالیا، بار دیگر زخمهای عمیق نظام بهداشت عمومی این کشور را به نمایش گذاشت و بحثهای گستردهای درباره کمبود امکانات و ضعف مدیریت اورژانس را برانگیخت.
به گزارش دیروزبان، فرانکو آموروزو، مرد ۶۰ ساله اهل سنیگالیا، که در مرحله پیشرفته سرطان روده به سر میبرد، پس از ساعتها انتظار در بیمارستان محلی، درگذشت؛ مرگی که بسیاری آن را نتیجه مستقیم ناکافی بودن خدمات درمانی و کمبود منابع دانستند.
ماجرا از زمانی آغاز شد که آموروزو همراه همسرش به اورژانس بیمارستان در سنیگالیا مراجعه کرد. بهدلیل کمبود تخت و برانکارد، او مجبور شد ساعتها روی کف سالن انتظار دراز بکشد؛ وضعیت جسمانیاش بهقدری شکننده بود که نشستن برایش ممکن نبود. همسر او این صحنه را با تلفن همراه ثبت و در شبکههای اجتماعی منتشر کرد و عکسهای منتشرشده بهسرعت در ایتالیا دست به دست شد و موجی از انتقاد عمومی را علیه سیستم درمانی کشور به راه انداخت.
بیشتر بخوانید:
بعدازظهر سگی | جنجال کشتن یک سگ در ایتالیا بالا گرفت
پس از انتشار این تصاویر، مدیر کل سازمان بهداشت منطقه آنکونا رسما عذرخواهی کرد و از آغاز تحقیقات داخلی در بیمارستان خبر داد. اما این واکنش رسمی نتوانست خانواده آموروزو را قانع کند؛ همسر او با انتقاد شدید از نحوه مدیریت بحران، تاکید کرد که این عذرخواهی دیرهنگام و ناکافی است و مسئولان باید پاسخگوی ناتوانی در ارائه خدمات پایهای به بیماران باشند.
در حالی که آموروزو قرار بود به زودی درمان جدیدی را در بیمارستان دیگری در آنکونا آغاز کند، وخامت ناگهانی وضعیت جسمانیاش باعث شد او نتواند به موقع به مراقبتهای لازم دست یابد و در منزل خود جان باخت. این رخداد، به نمادی از ناتوانی سیستم درمانی در مواجهه با بیماران آسیبپذیر تبدیل شد و اعتراضات مدنی و سیاسی را شدت بخشید.
فعالان سلامت و گروههای مدنی تاکید دارند که این حادثه تنها یک «خطای فردی» نیست، بلکه نشاندهنده ضعفهای ساختاری گسترده در بخش اورژانس و کمبود منابع انسانی و تجهیزات در ایتالیا است. این پرونده همچنین سوالهای جدی درباره اولویتبندی منابع و مدیریت بحران در سیستم بهداشت عمومی را مطرح کرده و نشان میدهد که در کشوری که از سیستم درمانی پیشرفتهای برخوردار است، بیماران مبتلا به بیماریهای جدی همچنان با کمبودهای اساسی مواجهاند.
مرگ فرانکو آموروزو نه تنها یک تراژدی شخصی، بلکه زنگ خطری برای نظام سلامت ایتالیا بود؛ زنگ خطری که خواستار اصلاحات اساسی و توجه جدی به حقوق بیماران و استانداردهای درمانی است.