عشق دیجیتال در عصر تنهایی؛
دوستپسرهای مجازی چگونه دل زنان چینی را میبرند؟
گزارشی از رویترز نشان میدهد که پدیده «دوستپسرهای مجازی» در چین دیگر صرفاً یک سرگرمی حاشیهای نیست، بلکه به صنعتی میلیارددلاری و بازتابی از تغییرات عمیق اجتماعی در این کشور تبدیل شده است.
به گزارش دیروزبان، بازیهای عاشقانه تعاملی، بهویژه در میان زنان جوان و میانسال، با سرعتی چشمگیر در حال گسترشاند و مفهومی تازه از رابطه عاطفی را بازتعریف میکنند.
در مرکز این موج، بازی موبایلی «عشق و فضای عمیق» قرار دارد؛ یک بازی در ژانر «اوتومه» که به کاربران اجازه میدهد وارد رابطهای احساسی با شخصیتهای مرد خیالی شوند. این شخصیتها با صدا، تصویر سهبعدی و دیالوگهای شخصیسازیشده، تجربهای شبیه به یک رابطه واقعی را شبیهسازی میکنند: از گفتوگوی روزانه گرفته تا ابراز توجه و حمایت عاطفی.
بیشتر بخوانید: دنیای دیوانه؛ ازدواج یک زن با چتجیپیتی!
بر اساس گزارش رویترز، این بازی تاکنون دهها میلیون کاربر در سراسر جهان جذب کرده و بخش عمده درآمد آن از بازار چین تأمین میشود. برخی کاربران صدها یا حتی هزاران دلار برای خرید امکانات ویژه، صحنههای عاشقانه اختصاصی یا تعامل عمیقتر با شخصیت محبوب خود هزینه کردهاند. برای بسیاری از این زنان، این خرج نه یک ولخرجی، بلکه سرمایهگذاری احساسی است.
گزارش با روایت زندگی زنانی همراه است که میگویند در دنیای واقعی، روابط عاطفی برایشان پرهزینه، ناپایدار یا ناامیدکننده بوده است. فشارهای شغلی، انتظارات سنتی از ازدواج، و عدم توازن میان تحصیل و بازار کار باعث شده بسیاری از زنان تحصیلکرده شهری، ازدواج را به تعویق بیندازند یا از آن صرفنظر کنند. در چنین فضایی، رابطه مجازی «امن»، «قابلکنترل» و عاری از قضاوت اجتماعی به نظر میرسد.
با این حال، این پدیده بدون انتقاد هم نبوده است. برخی جامعهشناسان هشدار میدهند که گسترش روابط عاطفی دیجیتال میتواند انزوای اجتماعی را تشدید کند یا انگیزه برای ایجاد روابط واقعی را کاهش دهد. در کشوری که هماکنون با کاهش نرخ ازدواج و زاد و ولد مواجه است، این نگرانیها ابعاد سیاسی و جمعیتی نیز پیدا کردهاند.
در مقابل، طرفداران این بازیها معتقدند که نباید آنها را جایگزین عشق واقعی دانست، بلکه باید بهعنوان پاسخی به نیازهای عاطفی برآوردهنشده نسل جدید دید؛ نسلی که در جهانی پرسرعت، رقابتی و گاه تنها زندگی میکند. بهگفته آنان، دوستپسرهای مجازی نه نشانه گریز از واقعیت، بلکه تلاشی برای کنار آمدن با آن هستند.