مردی که ۱۶ سال هر هفته برای همسرش نامه عاشقانه مینویسد
در عصر پیامهای متنیِ بیروح و ایمیلهای اداری، «دان یگر»، نویسنده و مربی برجسته مدیریت در آمریکا، ثابت کرده است که قدرت کلمات دستنویس هنوز هم میتواند ستونهای یک زندگی مشترک را استوار نگه دارد.
به گزارش دیروزبان، یگر از سال ۲۰۰۹ سنتی را آغاز کرده که فراتر از یک حرکت رمانتیک ساده، به یک مکتب اخلاقی در روابط عاطفی تبدیل شده است: او هر هفته یک نامه عاشقانه برای همسرش مینویسد؛ سنتی که اکنون پس از ۱۶ سال، به نامه شماره ۸۶۴ رسیده است.
تقویم عشق؛ ۵۲ نامه در یک شب
شاید تصور کنید یگر هر هفته پشت میز مینشیند و قلم به دست میگیرد، اما واقعیت مهندسیشدهتر از این حرفهاست. او هر سال در ماه دسامبر، تمام ۵۲ نامه سال آینده را یکجا مینویسد. در شب کریسمس، جعبهای حاوی این ۵۲ نامه دستنویس را به همسرش هدیه میدهد و همسرش نیز طبق یک قرارداد نانوشته، هر جمعه صبح بلافاصله پس از بیدار شدن، یکی از آنها را باز میکند.
انتخاب روز جمعه، ریشه در تصادفی شیرین دارد؛ در سال ۲۰۰۹ که این مسیر آغاز شد، روز کریسمس مصادف با جمعه بود و از آن زمان، «جمعههای نامهنگاری» به بخشی از هویت زندگی آنها تبدیل شد. اما محرک اصلی این اقدام، نه یک فیلم سینمایی، بلکه درسی تلخ از زندگی یکی از اسطورههای ورزش آمریکا بود.
درسی که از «جان وودن» آموخته شد
یگر ایده اصلی خود را از «جان وودن»، مربی افسانهای بسکتبال، الهام گرفت. او زمانی که با وودن روی یک کتاب همکاری میکرد، متوجه شد که این مربی بزرگ پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۸۵، هر ماه برای او نامهای عاشقانه مینوشت. نکته تکاندهنده برای یگر این بود که وودن در زمان حیات همسرش هرگز چنین کاری نکرده بود و تنها پس از مرگ او فهمیده بود چه حجم بزرگی از ناگفتهها در دلش باقی مانده است. یگر با خود عهد کرد که اجازه ندهد کلماتش در گورستان دفن شوند؛ او تصمیم گرفت «همین حالا» و در زمان حیات، عشقش را مکتوب کند.
بانک اطلاعاتی برای جلوگیری از تکرار
نوشتن بیش از ۸۰۰ نامه بدون آنکه محتوا تکراری شود، چالشی بزرگ است. یگر برای حل این مشکل، یک پایگاه داده شخصی ایجاد کرده و موضوع هر نامه را در آن ثبت میکند تا از تکرار جلوگیری کند. او حتی لیستی از ۸۰ موضوع برای نامههای آیندهاش آماده دارد.
محتوای این نامهها طیفی وسیع را شامل میشود؛ از بازسازی خاطره یک پیکنیک ساده در باغ زیتونی در ایتالیا گرفته تا نوشتههای عمیقتر درباره معنای پدر بودن در روز تولد پسرشان. تنها بخش ثابت تمام این نامهها، امضای همیشگی اوست: «IOY»؛ مخفف جمله «دوستت دارم».
نامهنگاری به مثابه تمرینِ قدردانی
برای این مربی مدیریت، نامهنویسی فراتر از ابراز احساسات، یک «تمرین ذهنی برای قدردانی» است. او معتقد است این عادت، نگاه او را به زندگی تغییر داده است. در حالی که بسیاری از زوجها روی نقاط ضعف همسرشان (مانند نحوه تا کردن حوله یا قرار دادن رول دستمال توالت) تمرکز میکنند، یگر مغز خود را آموزش داده تا به دنبال دلایلِ دوستداشتن بگردد. او میگوید: «وقتی به دنبال چیزهایی میگردید که دوستشان دارید، ناخودآگاه بیشتر متوجه همان چیزها میشوید.»
همسر یگر نیز تأیید میکند که این نامهها مانند یک «ضربهگیر» در برابر اختلافات عمل میکنند. حتی در روزهایی که میان آنها دلخوری وجود دارد، باز کردن نامه جمعه و خواندن کلمات محبتآمیز، قلب او را نرم کرده و اجازه نمیدهد اختلافهای کوچک به بحرانهای بزرگ تبدیل شوند.
اصالت در عصر هوش مصنوعی
در دنیایی که هوش مصنوعی میتواند زیباترین اشعار را در چند ثانیه خلق کند، یگر بر «تلاش انسانی» تأکید دارد. او حتی پیشنهادهای مالی برخی مردان برای نوشتن نامههای عاشقانه به جای آنها را رد کرده است. از نظر او، اگر نوشتن یک نامه عاشقانه آسان باشد، دیگر ارزش خود را از دست میدهد. نامه عاشقانه باید محصول فکر، زمان و تلاش باشد؛ چرا که عشق در نهایت، چیزی جز اختصاص دادنِ باارزشترین دارایی انسان، یعنی «زمان»، به دیگری نیست.
برای دان یگر، این ۸۶۴ نامه سندی است بر این ادعا که عشق، نه یک اتفاق ناگهانی، بلکه انتخابی آگاهانه و هرروزه است که باید آن را با جوهر روی کاغذ تثبیت کرد.