روند مورد علاقه ترامپ: وقفهای کوتاه پیش از دور بعدی خشونت | آتشبس هنری است که ترامپ ندارد
سودارسان راغاون، تحلیلگر باسابقه و خبرنگار ارشد سابق والاستریت ژورنال در تحلیل تازه خود در نیویورکر استدلال میکند که سیاست دونالد ترامپ در قبال ایران و بسیاری از بحرانهای جهانی، بر ایجاد «آتشبسهای موقت و شکننده» استوار است، نه حل واقعی منازعات.
به گزارش دیروزبان، از نگاه نویسنده، ترامپ بهجای تلاش برای تغییر ریشههای سیاسی و امنیتی بحرانها، فقط میخواهد درگیریها را موقتا مهار کند تا بتواند ادعای «پایان جنگها» را مطرح کند. نتیجه این رویکرد، شکلگیری وضعیتی است که نه صلح واقعی وجود دارد و نه جنگ کامل پایان یافته؛ بلکه نوعی «جنگ دائمی با وقفههای کوتاه» به وضعیت عادی تبدیل شده است.
مقاله توضیح میدهد که از همان ابتدای آتشبس میان آمریکا و ایران در آوریل ۲۰۲۶، روشن بود که اختلافات اصلی حل نشدهاند. ایران اعلام کرد تا زمانی که اسرائیل در لبنان آتشبس ندهد، تنگه هرمز را باز نخواهد کرد و حتی در صورت بازگشایی نیز کنترل آن باید در اختیار تهران باقی بماند. پس از شکست مذاکرات، آمریکا محاصره دریایی بنادر ایران را آغاز کرد تا تهران را مجبور به عقبنشینی کند، اما ایران این فشار را نپذیرفت و اعلام کرد «تحت تهدید تسلیم نمیشود». در نتیجه، جهان وارد بحران اقتصادی تازهای شد؛ قیمت نفت تا ۱۲۶ دلار در هر بشکه افزایش یافت، زنجیره تأمین جهانی آسیب دید و اقتصاد جهانی بیشتر تحت فشار قرار گرفت. با وجود حملات و تنشها، آتشبس ظاهراً همچنان برقرار مانده است.
در ادامه، مقاله به تشدید تنشها در هفتههای اخیر میپردازد. دولت ترامپ عملیات «پروژه آزادی» را برای اسکورت کشتیها در تنگه هرمز آغاز کرد؛ مسیری که حدود یکپنجم نفت و گاز مایع جهان از آن عبور میکند. ایران در پاسخ، به امارات متحده عربی و زیرساختهای انرژی آن حمله موشکی و پهپادی انجام داد و همچنین ناوهای آمریکایی را هدف قرار داد. ژنرال دن کین، رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا، اعلام کرد ایران طی ۲۸ روز نخست آتشبس، ۹ بار به کشتیهای تجاری حمله کرده، دو کشتی باری را توقیف کرده و بیش از ۱۰ بار نیروها و داراییهای آمریکا را هدف قرار داده است. با این حال، واشنگتن این اقدامات را هنوز «پایینتر از آستانه بازگشت به جنگ گسترده» توصیف میکند.
نویسنده سپس استدلال میکند که دولت ترامپ اساسا آتشبس را نه مقدمهای برای صلح، بلکه ابزاری برای مدیریت سریع بحران میبیند. برخلاف روندهای سنتی دیپلماسی که شامل مذاکرات طولانی، میانجیگری سازمان ملل، تیمهای تخصصی و توافقهای تدریجی بود، دولت ترامپ بیشتر بر فشار اقتصادی، تهدید نظامی و توافقهای فوری تکیه دارد. کارشناسانی که در مقاله نقلقول شدهاند، میگویند این رویکرد فقط علائم بحران را کنترل میکند و ریشههای درگیری را حل نمیکند. به همین دلیل، آتشبسها در عمل تبدیل به «وقفهای کوتاه پیش از دور بعدی خشونت» میشوند.
مقاله این الگو را در دیگر بحرانهای جهانی نیز مشاهده میکند. ترامپ خود را «رئیسجمهور صلح» معرفی کرده و مدعی پایان دادن به ۸ یا ۱۰ جنگ در جهان شده است؛ از جمله تنش میان هند و پاکستان، مناقشه ارمنستان و آذربایجان، درگیریهای تایلند و کامبوج و جنگ کنگو. اما نویسنده میگوید هیچیک از این بحرانها واقعا حل نشدهاند. هند و پاکستان همچنان در آمادهباش نظامی هستند، تنشهای مرزی تایلند و کامبوج دوباره آغاز شده و میان ارمنستان و آذربایجان هنوز توافق جامع صلح وجود ندارد. مقاله نتیجه میگیرد که ترامپ بیشتر به دنبال «پیروزی سریع تبلیغاتی» و عکس یادگاری سیاسی است تا حل واقعی بحرانها.
اسرائیل بهدنبال راهبردی موسوم به «چمنزنی» است؛ یعنی حفظ یک وضعیت جنگ دائمی که در آن بتواند مرتبا به ایران، غزه، لبنان یا سوریه حمله کند تا این بازیگران هرگز نتوانند به قدرت بازدارنده جدی تبدیل شوند. از نگاه مقاله، ایران این مدل را تهدیدی بلندمدت میبیند و حاضر نیست فقط به یک توقف موقت جنگ رضایت دهد. همین مسئله باعث شده تهران به درستی خواهان تضمینهای امنیتی، پایان حملات اسرائیل و حتی حفظ کنترل تنگه هرمز بهعنوان اهرم فشار باشد.
در بخش دیگری، مقاله ساختار تیم مذاکرهکننده ترامپ را نقد میکند. نویسنده میگوید در حالی که طرف ایرانی را دیپلماتهای حرفهای مانند عباس عراقچی و محمدباقر قالیباف هدایت میکنند، طرف آمریکایی متکی به چهرههایی مانند جرد کوشنر و استیو ویتکاف است که عمدتا فعال حوزه املاک و سرمایهگذاری هستند و همزمان پروندههای اوکراین، غزه و ایران را مدیریت میکنند. مقاله این وضعیت را «دیپلماسی سرعتی» توصیف میکند و میگوید آمریکا فاقد تمرکز و زیرساخت دیپلماتیک لازم برای حل واقعی بحران ایران است.